łeee i okazało się. nie ma nad nami peronu dziewięć i trzy czwarte. nikt nie gra w marmurowe szachy, przedstawiające królewskie dynastie w skali 1:1. nie mieszkają tam trolle jaskiniowe, powłóczące jedną, odzianą w lity kamień, nózią. nierozwiązywalna, zdawałoby się, zagadka szuraczy z piętra wyżej, znalazła prozaiczne, trochę smutne, trochę nudne rozwiązanie. bo to nie c.s.i. miami, tylko raczej 07 zgłoś się. 

nadszedł bowiem dzień, w którym przekroczona została jakaś tam granica naszej wytrzymałości. wolny czwartek, siedzimy, oglądamy filmy, a czujemy się, jakbyśmy oglądali tvn24 na dworcu centralnym. od tygodni przerzucaliśmy się, które z nas tam pójdzie i sprawę wyjaśni, sponiewiera sąsiadów, którzy okażą się wredni i wrogo nastawieni, by tym łatwiej przyszło dokumentne ich zjebanie i absolutne obsobaczenie. aż tu wczoraj po prostu wstałem i poszedłem, by zapukać do paszczy lwa, czy jak to tam się mówi. 

w naszej klatce, po pukaniu zawsze rozlega się szczekanie. każdy ma minimum jednego psa, po to zapewne, by bronił ich bezcennego dobytku, ukrytego gdzieś za ściennymi panelami, makatkami, dywanami udającymi gobeliny. po szczekaniu słyszę odsuwanie skobli w podwójnych drzwiach i zbolały głos kobiecy, że "kto tam?". skoro widać przez wizjer, że ogolony na łyso chłop, to nie powiem przecież, że ciocia krysia z częstochowy. no to mówię, gestykulując, że sąsiad z dołu. kolejne chroboty przy drzwiach, ostatni głęboki oddech zwierzęcia, które będzie albo atakować, albo rzuci się do ucieczki. mam na myśli siebie, oczywiście. 

sąsiadka jest niska, ale za to szeroka. kształtem dąży do ideału. kuli znaczy się. przedstawiam się, jest nam obojgu miło, przedstawiam krótką historię mojego z żoną osadnictwa piętro niżej. kobieta słucha w skupieniu, a gdy kończę zdanie, pyta z troską w głosie: "czy coś się stało?". "ależ nie", odpowiadam, "nic się nie stało, ale czy pani coś przesuwa w kuchni?" pytam nieśmiało, z miną wyrażającą jedynie niezręczność. pytanie, gdy tylko opuszcza me usta, wydaje mi się mocno idiotyczne, ale nic to, bo widzę skruchę pomieszaną z troską i zakłopotaniem na twarzy sąsiadki. "tak! przesuwam, proszę pana. krzesło metalowe.". jak widać, odpowiedź też dość dziwaczna. czyli jest szansa na porozumienie. 

pani okazała się być pracować w domu, do późnych godzin nocnych. pracuje głównie przy kuchennym stole. nie pytałem, co dokładnie robi, bo to już nie mój interes, póki nie nituje blachy, albo nie podkuwa koni. w każdym razie, z racji swojej wagi, siedzi na masywnym metalowym krześle, które, wstając, bezceremonialnie przesuwa po podłodze. co śmieszne i smutne zarazem, to doskonale zdawała sobie sprawę z tego, że ma nowych lokatorów pod sobą. ale skoro nikt się nie skarżył, to myślała, że nam nie przeszkadza ten turbołoskot. a skoro przeszkadza, to jeszcze dziś wieczór uda się do hurtowni filcu, by wyciszyć nim niesforny zydelek. koniec.

przeleciały mi przez głowę wszystkie 'kurwy', które rzuciłem w kosmos, słysząc znajomy jazgot oraz wszystkie przewroty na drugi bok, gdy budziłem się, z nieznanych powodów (kobiecina często pracuje nawet do trzeciej rano!). załkałem cichutko.

ludzie zadziwiają. każdego dnia. zadziwia sąsiadka z góry, która, mimo tony nadwagi gramoli się na trzecie piętro, tylko po to, by ciągać i pchać królewskie trony po podłodze z terakoty. mimo upływu miesięcy, naprawdę, codziennie mnie to dziwi. bardzo już wkurwia, ale nadal niepomiernie dziwi.

sam się dzisiaj zadziwiłem, gdy okazało się, że pieszo pokonuję drogę do pracy w takim samym czasie, jak autobusem. myśli sobie człowiek: "dwieście dwadzieścia złotych za bilet miesięczny! dlaczego?!?". 

zadziwił mnie fan doom metalu na koncercie. najpierw sponiewierał się alkoholem do uśnięcia. musiała mu się przyśnić wizyta w toalecie, bo potem szalał pod sceną, a na spodniach jego widniała plama w kształcie nieodkrytego dotąd kontynentu. gdy rzeczywistość wyostrzyła mu się, powziął jedyną słuszną decyzję i po prostu zniknął.

dziwna wydała mi się obecność marii seweryn na premierze nowej książki marii nurowskiej (znanej mi tylko z pracy polskiej powieściopisarki). no bo zapraszają aktorkę, która ma przeczytać fragmenty książki, ale zapominają zaprosić słuchaczy. może aktorka wcale nie miała czytać na głos? tak czy inaczej to było najdziwniejsze wydarzenie kulturalne, w którym wziąłem udział. były też cztery inne osoby.

zdziwiło mnie, że jacek piekara jest takim bucem. a marcin meller takim. i zdziwiło mnie też to, że mnie to zdziwiło.

jednak najbardziej zdziwiło mnie to, że ktoś szukał na tym blogu odpowiedzi na arcyważne pytanie: "jak zmienić d.n.a. człowieka w d.n.a. syreny". mocne.

przy wyborze kredytu kierujesz się jego atrakcyjnością. zgadzasz się na masę rzeczy, byle tylko płacić mniejszą prowizję, mniejsze ubezpieczenie, wszystko mniejsze. a potem przenosisz się, nolens volens, do nowego banku i zaczyna się horrorpunkowa jazda bez trzymanki.

dojcze bank kojarzył mi się dobrze. niemiecki na wskroś. znaczy solidny, porządny, na czasie i w ogóle. gówno dupa chuj. płacąc przez internet za bilet na busa oczom mym ukazał się komunikat: "operacja może zostać wykonana od poniedziałku do piątku w godzinach od 9:00 do 17:00". szczęka mi opadła z hukiem. bank daje zdrapki do przelewów. sobie gramy w statki. wpisz numerek z pól c8 i g3. ja rozumiem, że to w sumie najbezpieczniej, ale ja jebię... gdy tylko w pko bp przesiadłem się na smsy, musiałem zmienić bank i znowu wpaść w kloakę zdrapek.

dzisiaj natomiast zrobiłem przelew za internet. potem przypomniałem sobie, że warto byłoby zapisać dane kontrahenta na zaś, żeby nie wklepywać za każdym razem, tylko mieć szablonik i nie tracić czasu. wchodzę w historię przelewów, a tam pustka. przelew nie widnieje. dam mu czas, myślę. dam mu chwilę, niech sobie przemyśli. sprawdzałem pięć razy i dupa. trzeba więc dzwonić do ekspertów z infolinii. są 24 godziny na dobę na nogach, by powiedzieć ci: "na pana miejscu ja bym poczekał". to samo powiedzieli oli, gdy po aktywacji karty kredytowej w zakładce "karty kredytowe" nadal widniała nicość. czeka do dziś, bo nikt nie umie poradzić niczego nowego.

zacząłem dumać nad tym, jak to do chuja pana jest możliwe? że w mbanku masz to wszystko bez jęczenia, a tutaj jest zgrzyt zębów i rwanie włosów z dupy. i w końcu mam! to proste, tak samo, jak sztuczki copperfielda. jeśli schował babę do skrzyni, a ta wychodzi z widowni, to znaczy, że ma dwie takie baby, bliźniaczki jednojajowe, koniec i kropka. a jak to wygląda w banku? otóż konto internetowe jest internetowym tylko z nazwy. tak naprawdę siedzący w dojczebankowym boksie pan janusz dostaje informację na maila, że taki to a taki niewygodny kutasisko chce przelać tu i tu swoje nic nie warte pieniądze. janusz bierze blankiet, przepisuje dane do przelewu, idzie na pocztę i robi ten przelew. stąd, gdy janusza nie ma już w pracy, wyświetla się informacja, że można, owszem, ale w wyznaczonych godzinach dni roboczych. 

dlatego też ja sobie poczekam do jutra, jak janusz wpadnie do roboty i zobaczy, że znowu mu truję dupę i raczy wpisać w komputer: "przelew przekazany do realizacji", czym zwróci mi sen spokojny i potwierdzi moją januszową teorię.

z cyklu "grażynka torbicka poleca": "drive". jeśli nie widzieliście, rzućcie wszystko i idźcie do kina, albo i nie idźcie, ale zobaczcie koniecznie. i do tego ta śmieszna muzyczka, która robi kilotony klimatu. 

prawa fizyki nie ułatwiają zemsty. nie można zalać sąsiadów mieszkających wyżej. takie są zasady i niestety trudno ich nie przestrzegać. znacznie prościej (choć też trzeba się trochę napocić) zalać tych z dołu. potwierdziły się głębokie analizy mej osobowości, dokonywane przez nauczycieli w szkole podstawowej - lubię sobie pójść na łatwiznę. źle wkręcony syfon prysznicowy, mało że pokaleczył mi dłoń tak, jakbym włożył ją do zlewozmywakowego młynka na odpady, to jeszcze stał się powodem do bliższego zapoznania z sąsiadami z dołu.

przemili państwo, nie przejmując się metrażem identycznym z naszym (minus kilka ścian) prowadzą sobie dość srogą menażerię w postaci dwóch psów, syna, szwagra, szwagierki, ich berbecia i królowej matki. psy zapewniają sąsiadom zapewne to, co nam herezje cywilizacji w postaci air-wicka waniliowego. no, może trochę bardziej szczypie w oczy, ale sąsiedzi raczej nie wyglądali na przejętych. znalazłem się, wbrew swojej woli, w oku tego rodzinnego cyklonu, poinformowany przez andrzeja (hmmm, andrzej a nie andżej!), że zaciek, że woda, że po rurach, że w sumie to nic się nie stało, ale lepiej żeby.

i tu szybka akcja, bo szwagier to hydraulik, żabkę pięciokilową nosi za paskiem dwa cztery ha na dobę, więc ciach, bach, szwagra ręka znika w odpływie, a w zamian pojawia się ład, porządek i suchość. w hydraulicznych piruetach szwagier maceruje nam naszą ultra-wolno-opadającą deskę klozetową, w wyniku czego z nazwy znika jej "ultra-wolno", ale nic to. ważne, że nie trzeba kuć, murować, budować, remontować. w międzyczasie andrzej stwierdził ze sporym zdziwieniem, że nasze mieszkanie, mimo że ma taki sam rozkład, jak ich, to nic na to nie wskazuje. uderzył dłonią o dłoń i wybiegł w pośpiechu, by za moment przyciągnąć swą połowicę i oprowadzać ją po naszym mieszkaniu, jak po zamku królewskim.

i właśnie wtedy napięcie okołoremontowe zeszło z nas chyba doszczętnie. bo oto ZAZDRASZCZAJĄ!

ok, potwierdzam to oficjalnie - mamy szuraczy. sąsiedzi z góry posiadają albo atrofię mięśni kończyn górnych, albo granitowe krzesełka. no bo przecież nie da się krzesła podnieść i postawić na właściwym miejscu, o nie, trzeba nim wyorać rów w podłodze. budynek trzęsie się regularnie, szuracze szurają od szóstej rano do godzin nocnych. nie wiem, może się poprzyklejali do tych krzeseł i weszli z nimi w jakąś głębszą symbiozę. szuracze sobie siedzą, krzesła sobie zwiedzają apartament, fajno jest.

w sobotę, około północy, do mało ambientowego szurania dołączyli odgłosy nocnego pranka. praleczka zaczęła tour w okolicach łazienki, a wirowanko miała jakoś bliżej kuchni. wirowała długo i wytrwale doprowadzając do szału także innych mieszkańców. jeden sąsiad eksplodował kaskadą skurwysynów w stronę trzeciego piętra, a potem osobiście się tam pofatygował, dorzucając kilka soczystych kurew, przetykanych tu i ówdzie przepięknym, pierdolonym chujem. występ ten zdeprymował pralkę i dał jej minus tysiąc do obrotów na minutę. nastała cisza, a następnego ranka w oknie szuraczy pojawił się różowy sztandar miłości do wszystkich sąsiadów, wykonany z suszącego się prześcieradła. ku swej uciesze i radości, obserwujemy szuraniowy odwrót, czy tam regres. można mieć pewność, że nie potrwa wiecznie, ani nawet do jesieni. cieszymy się jednak tym, co mamy.

a mamy zgniłą pralkę. konkretniej pralka ma zgniły fartuch. fartuch to część wymienna, nie martwmy się. przyjdzie henryk zając, błyśnie bladą dupą w ekwilibrystycznym ukucu, skasuje trzy stówy i pralkę nam wskrzesi. za dwa tygodnie. jeśli mamy szczęście i fartuch do naszego modelu pralki jest jeszcze dostępny we wszechświecie. jeśli nie - prać w zgniłej, lub kupić nową. tu natrafiamy na problem, gdyż pralki do zabudowy są znacznie droższe od tych zwykłych. "prali boję" nabrało jeszcze bardziej złowieszczego wydźwięku. 

zamontowane były drzwi łazienkowe. przesuwne szklane drzwi łazienkowe to sprawa dla odważnych, wierzajta mi. pomijam fakt, że jeszcze nie działają, gdyż cwańczyk służący jako dystansik/ogranicznik, tudzież podłogowa prowadniczka, przykleił się bardziej do drzwi niż do podłogi i kompletnie nie spełnia założonej przez pana montera funkcji. jutro, panie janie kochany, jutro ma być załatwione. jeśli drugi raz z rzędu będą to próbowali przykleić na ten śmieszny żel, o konsystencji tylko trochę gęstszej niż ma plwocina, to mogę się zdenerwować.

tak więc ciśnienie rośnie, ciśnienie spada, jak to w życiu, szuracze zaczęli wieczorną sesję, więc to znak, że już grubo po dziewiątej, po co mi zegar ścienny, skoro mam zegar o powierzchni całego sufitu? trochę dziwnie bije, ale za to punktualnie i bezwzględnie. ostatnio trochę ciszej, ale bije.

 

tym właśnie akcentem żegnam się i łączę w bólu ze wszystkimi, którym przyszło mieć nad sobą sąsiadów. dołączyłem właśnie do waszej grupy, jestem nowy, nie wiem czy sobie poradzę...

w związku z robotą, muszę przyglądać się z bliska wakacyjnemu cyklowi pod wdzięczną nazwą "letnie milongi". polega on na tym, że zbieranina domorosłych tancerzy przez trzy godziny szura mi po scenie w takt argentyńskich empetrójek nikczemnej jakości. jest to niby tango, ale powiem wam w tajemnicy, że niewidomy al pacino w parze z manekinem, zamiótłby wszystkich uczestników pod dywan i nawet by tego nie zauważył. on dodatkowo pewnie nie spędził połowy życia ucząc się kroków. może sekret tkwi w poziomie nauczyciela. nie wiem, nie znam się.

siedzę sobie ze wzrokiem wbitym w drewnianą podłogę sceny, w myślach lecą mantry przyśpieszające upływ czasu. wszystko na nic. podchodzi organizator, spocony jak wieprzek i, by zagaić, pyta czy nie dobija mnie ta muza. a może, z racji pracy, już się po prostu uodporniłem? jaka, kurwa, muza? człowieku, powiadam sobie w duchu, w piątki mam te wasze tanga, w soboty trzy godziny z chopinem (co tydzień te same kawałki, które powtarzają się nawet jednego dnia), w czwartki koncerty zespołów, które najchętniej zakopałbym łopatą pod płotem. dodatkowo raz na pół roku jest kilkudniowy masochistyczny maraton pod tytułem "wszystkie mazurki świata", gdzie zespoły ludowe z całego kraju, bez snu, napitku ni jedzenia katują rzeczone mazurki z zaciekłością stalina. jednym ciągiem. przez pięć dni. bezwzględni artyści pokroju pana henryka (lat sto dziewięćdziesiąt trzy), który piłuje skrzypeckami w górę i w dół, gdy tylko dostanie je do ręki, a przestaje, gdy mu się je wyrwie siłą. inni korzystają z przerw na kawę, czy papierosa, a pan henryk sieje zniszczenie bez ustanku, sam jeden na scenie. niepokonany. oprócz tego mamy przeglądy dla uczniów szkół muzycznych, popisy samozwańczych mistrzów didżeingu, przaśnych hiphopowców, kartoflanych dżezmenów, pretensjonalnych wokalistów sołlowych (bo na pewno nie soulowych) i tak dalej i dalej, aż zamknie się okrągły rok. 

tak więc nie, "ta muza" mnie nie dobija. mam ją głęboko w dupie, gdyż tak naprawdę w ogóle mnie tu nie ma (sztuczka jedi) i tylko równo o dwudziestej drugiej pojawiam się na powrót, by zakończyć wam imprezę, posprzątać po was, zwinąć sprzęt i pojechać do domu.

nigdy we własnej sprawie (odpukać) nie leżałem w szpitalu. moje kontakty ze służbą zdrowia ograniczyły się do jednej poważniejszej wizyty, gdy miałem nos za uchem. nie podobało mi się na tyle, by marzyć o rychłym powrocie. 

moja ola nie miała takiego szczęścia i w zeszłym tygodniu odbyliśmy wielką pardubicką po warszawskich szpitalach, nocnych dyżurach i oddziałach ratunkowych. po pierwszej z wizyt, gdy pacjentce dolegał obezwładniający ból kręgosłupa, doktor o imieniu jak z powieści awanturniczej wypisał chorą bez diagnozy i, gdybym mu nie przypomniał, odesłałby do domu bez aplikacji środka przeciwbólowego. o zwolnieniu z pracy nie wspominam. cały dzień leżenia na kozetce, nakłucie lędźwiowe (błyskotliwe podejrzenie okazało się być jednak mętnym bełkotem), wenflony, pobieranie krwi. krótko mówiąc spierdolone dwanaście godzin pięknego dnia.

i teraz, niefortunne nakłucie lędźwiowe spowodowało powstanie łańcucha kolejnych bardzo niefortunnych zdarzeń, w wyniku których liczba siwych włosów na mojej głowie znacznie wzrosła. skutkiem ubocznym takiego nakłucia jest, u większości pacjentów, specyficzny ból głowy. ból pojawia się, gdy pacjent się pionizuje i znika, gdy leży pokotem. lekarz-neurolog polecił nam na szczęście saridon i w ogóle kofeinę, jako cudowny środek na rzeczoną dolegliwość.

ból pojawił się na drugi dzień po badaniu. no to pacjentka ciach saridonik, ciach kawuśkę. ból nie przechodzi. no to drugi saridonik po odczekaniu ilości godzin z ulotki. ból nie przechodzi. pojawia się za to ostry ból żołądka. pacjentka wygląda, jakby zaraz z jej trzewiów miał wyskoczyć obcy. niżej podpisany wpada w panikę. właśnie mieliśmy się układać do snu, a tu takie sajgony, tragedie i katastrofy.

dzwonię na 999, naświetlam sytuację, pani podaje mi numer, pod który mam zadzwonić, bo tam przyjmują teraz takie przypadki. dzwonię pod numer, naświetlam sytuację, pani każe mi przywieźć żonę taksówką. tak jest! przyjeżdżamy, a ola chodzi po ścianach, jak opętana. młody lekarz na dyżurze wpada w panikę i każe jednej z poplecznic wezwać pogotowie w trybie natychmiastowym. 

przyjeżdża pogotowie, wysiadają wyluzowani sanitariusze. rozumiem, że muszą być znieczuleni, bo gdyby do każdego przypadku podchodzili, jak ludzie, to po jednym dniu pracy lądowaliby w wariatkowie. 

- zapraszamy panią do karetki.

- żona nie bardzo może chodzić w takim stanie. bardzo ją boli, jak wstaje.

- ale przecież tutaj jakoś z taksówki doszła!

tak to mniej więcej działa. po to jest nas troje sanitariuszy, żeby sobie pomagać, c'nie?

człowiek naogląda się ostrego dyżuru, czy innego house'a i chce wsiadać z cierpiącą żoną do ambulansu. debil. przepisów nie zna? przecież tylko pacjent jest ubezpieczony podczas jazdy karetką! taksówkę niech sobie wezwie.

no to wezwałem. kolejny szpitalny oddział ratunkowy. w okolicach północy, na pradze, nie jest to "a place to be". wyczuć można rzygowinę zmieszaną z odchodami, panuje ogólny tremens i podenerwowanie. żule trzęsą się pod kocami grzewczymi, złamane nosy/ręce/nogi, alkoholowe padaczki i inne intrygujące przypadki ścielą się gęsto. obsługa jest miła, jak w pięciogwiazdkowym hotelu:

- dobry wieczór, przepraszam, przywieziono tu niedawno moją żonę, chciałem się zapytać, czy wszystko z nią w porządku.

- niech pan zaczeka! zaraz ktoś przyjdzie i powie.

to jakaś pani w białym kitlu, która była pochłonięta przez komputer. może pasjansa układała, może czatowała na fejsie, w każdym razie chuj z hipokratesem i jego przysięgą.

po czterdziestu minutach, kolejnej w tym tygodniu kroplówce, mogłem zamawiać kolejną taksówkę. lekarze tym razem stwierdzili ostry nieżyt żołądką spowodowany reakcją na saridon. cudownie. 

kiedy już dojechaliśmy do domu, ola zaczęła się skręcać ponownie, mi ręce opadły. zadzwoniłem raz jeszcze na pogotowie, pan powiedział mi, żebym nie panikował, bo to pewnie coś z treścią żołądkową i samo minie, ale jak bardzo chcę, to mogę JESZCZE RAZ wezwać karetkę. tylko po co? najwyraźniej sam mogę równie dobrze postawić jakąś chybioną diagnozę, dajcie mi tylko wenflon i kroplówę, to się pacjentką zajmę równie dobrze, jak wy.

życie uratowały nam resztki leku przepisanego kiedyś przez lekarza w podobnym przypadku. padliśmy na pysk, a ja trzy godzinki potem jechałem już do roboty.

po tej upojnej nocy do wyleczenia mej pacjentce pozostał tylko ból głowy. przypomnę, że pojawił się jako efekt nakłucia lędźwiowego, które wykonane było w celu potwierdzenia mylnej diagnozy. ból pleców, z którym przyjechaliśmy do szpitala w pierwszej kolejności pozostał bez wyjaśnienia. 

obok kolejarzy wpisuję w moim czarnym notesiku pracowników państwowej służby zdrowia. możecie sobie dalej jęczeć, że jesteście kiepsko opłacani, nie śpicie całymi tygodniami i co nie tylko. z tego co wiem, najmniej zarabiają pielęgniarki, a one jakoś wykonały swoją pracę, jak należy. gdybym stawiał tyle mylnych diagnoz na godzinę, to też miałbym problemy ze snem, bando chuja. żeby się bawić w doktora house'a to trzeba mieć potężne zaplecze i znacznie bliżej do łba.

ból głowy zniknął z piątku na sobotę - pięć dni po zabiegu. gdybyście więc się kiedyś zastanawiali, co by tu sobie cyknąć, to nakłucie lędźwiowe odradzam.

żeby jakoś oderwać się od natłoku nieszczęść, którymi rzyga telewizor (smutek dilera amy winehouse razy żal diablo włodarczyka, że korzysta z depresantów, których nie sprzedają w opakowaniach po 50 tabletek razy jedyna poważna w tym zestawieniu norweska hekatomba) polecę wam, moi mili muzyczkę.

francuziki raczej nie należą do nacji, która często przewija się w moim winampie. gdy się głębiej zastanowię, okaże się pewnie, że ostatnio słuchałem, wbrew własnej woli, jacquesa brela, ale potem okazał się on być belgiem. z drugiej strony nie znam francuskiego, a wielu francuzów parska gniewnie na angielski, bo przecież cesarstwo i napoleon. nie przebijają się więc do mych usz francuskie okołorockowe bendy śpiewające po angielsku.

statystyka jest jednak nieubłagana i kiedyś takie przebicie nastąpić musiało. a kiedy już nastąpiło, to zerwało beret z głowy i urwało dupę poniżej kolan. nie, nie, nie spodziewajta się jazdy na dwie stopy (dżekson?), growlu i ściany miażdżących gitar. niz z tych rzeczy. czasem bowiem gniotą mnie też takie psychodeliczno-rozmyte i zajebiście melodyjne klimaty. 

kto wie, być może gdyby nie ja nigdy nie mielibyście szansy? chociaż... facebook może zadziwić.

włala! przed szanownym państwem MARS RED SKY.

p.s. polecam potem wpisać to i owo w wyszukiwarce filestube.com, a potem, gdy zespół przyjedzie do nas na koncert (a mam nadzieję, że przyjedzie) - kupić album.

człowiek się jednak szybko starzeje. dwadzieścia lat temu, gdyby coś takiego mi się przydarzyło pod oknem, to bym sikał z radości. dwadzieścia lat znacząco zmienia perspektywę. 

mili państwo przyjechali pewnego deszczowego wieczora i tak zostali do dziś. przez pierwszy tydzień rozstawiali się w naszych uroczych błotach, a deszcz pięknie padał i niweczył ich wysiłki. ciężarówy tonęły w bagnisku, w panice dookoła biegali ludzie jak owady, ludzie bez imienia. przerażony księżyc, przerażony ja. 

nie utonęli jednak. pewnie nie pierwszy raz ktoś wyznaczył im nieprzyjazne grunta na osadę. twardzi nomadzi nie wymiękają, tylko walczą. minął tydzień i oczom mym ukazały się samochodziki na prąd, obrotowa łódź wikingów, po której rzyga się po horyzont, karuzela-fala z siedziskami pod parasolkami, pałac luster (tym razem nie dałem się zwieść - to barakowóz!), strzelnica i masa innego badziewia, za które dziecko prl'u dałoby się końmi rozciągać. nikt nomadom nie powiedział, że wojna się skończyła, że mamy coca-colę w każdym spożywczaku, że są komputery, internet, chipsy i nadwaga. 

całe to wesołe miasteczko wygląda jakby właśnie wynurzyło się z naszego pięknego osiedlowego bagna, a nie walczyło by  się w nie nie zapaść. bagno przeniosło je z lat dziewięćdziesiątych prosto w dwudziesty pierwszy wiek. razem z tą koszmarną muzyką! nie wiem jaki jest zamysł puszczania tego ścierwa. dr. alban, mr. president, ace of base, bonnie tyler i reszta mają mnie przekonać, żeby do miasteczka zawitać, czy zmusić mnie, bym w nim pozostał, gdy już się tam znajdę??? czy ja jestem jebany marek sierocki? on chyba mieszka w innej części miasta. 

wiem, że niebezpieczeństwo, że dreszczyk emocji, że adrenalina, ale bez przesady. gdy widzę kolesia, który po każdej rundce zrobionej przez zardzewiałą łódź wikingów, włazi na nią i bije w nią młotkiem, gmera w niej śrubokrętem i z dezaprobatą kręci głową, to nie mam ochoty, by ta łajba wzniosła się na wysokość czwartego piętra ze mną na pokładzie. każde jedno urządzenie wygląda, jak kompletny szajs, który lada chwila rozpadnie się na moich oczach. gdyby twoje dziecko przeżyło morderczą podróż dogorywającymi wehikułami, to na pewno zniknie w posępnych moczarach, bo aura nie była łaskawa i dopiero dziś pierwszy raz od prawie dwóch tygodni nie leje. błoto sięga nielicznym klientom po pas, ich dzieci bulgoczą spod bagnistej powierzchni, że chcą do domu, na internet, na kebaba, na pizzę. bo napoju w foliowym woreczku nie rozumieją, bo zrozumieć nie mogą. tak samo, jak całej reszty.

sądząc po natężeniu ruchu pracownicy miasteczka opuszczą je pod osłoną nocy i zbiegną w poszukiwaniu lepszego losu. a moloch będzie nam rdzewiał, rozbierany metodycznie przez aludziadów. amen.

kiedyś strasznie się oburzyłem, gdy w wywiadzie z wokalistką zespołu guano apes przeczytałem, że śpiewa ona po angielsku tylko dlatego, że bardzo łatwo napisać w tym języku tekst i tak naprawdę małe ma znaczenie o czym się wtedy pisze. pamiętam, że od tamtej pory zespół ten przestał dla mnie istnieć (choć wcześniej też go nie słuchałem). kpiłem z nich, żarty stroiłem sobie, poniżałem i lżyłem przy każdej okazji.

po latach mój stosunek do nich nie uległ zmianie, ale zgadzam się z panią wokalistką, że jeżeli wers "burn the witches, magick holocaust", okraszony odpowiednią dawką czadu raczej się broni, to już "spal czarownice, magiczny holokaust" powoduje wypieki żenady na całym ciele. być może dlatego, że angielski nie jest moim ojczystym językiem, całkiem możliwe, że dla osoby anglojęzycznej będzie to równie bełkotliwe. możliwe jednak, że niekoniecznie.

faktem jest natomiast, że trudno jest napisać dobry tekst piosenki po polsku. zbyt wielu próbuje. ostatnio moja żona prawie spowodowała poważną drogową kolizję na kilkadziesiąt aut przez jednego takiego, co to próbował i spierdolił. uwaga, ratuj się kto może, cytuję pierwszą zwrotkę:

"Do mojej duszy wielki marsz
to idą tępe hordy.
W uniesieniu z sinej wiary
chcą skonstruować stos.
Podjazdowo szczują mnie robakami z brody.
Namoczeni w dobrej wierze,
idą naprawiać świat."

zabijta mnie, nie wiem o co chodzi. szczególnie intrygują mnie "robaki z brody", moja wyobraźnia pozostaje wobec nich praktycznie bezsilna. może się oczywiście okazać, że za pół wieku pana autora tekstu okrzykną geniuszem, ale przypuszczam, że wątpię. zwrotka druga też nie bierze jeńców:

"Wokół małej kropki znów
wyrżnijmy wielkie koło,
tak by do ostatniej chwili
na oślep szukać jej.
W dobrej wierze grożą mi
ekumeniczną różdżką.
W tępej duszy cwany plan,
że można jeszcze raz."

ekumeniczna różdżka bije wszystko na głowę, łącznie z "większym puklerzem króla bobołaków" z heroes of might and magic. toż to jakiś mityczny artefakt musi być. co jest małą kropką, wokół której mamy wyrżnąć wielkie koło, by na oślep szukać jej (kogo? czego? tej kropki? po co?) nie podejmuję się zgadywać. zauważyć też można w tym momencie, że zasób słów autora jest duży ("ekumeniczna różdżka" for the win!) ale tylko pozornie, bo znowu coś jest "tępe" i znowu ktoś coś "w dobrej wierze".

a któż popełnił to klasyczne dzieło? zespół ocean. niedawno opuścił ich szeregi michał grymuza. nie dziwię się. ktoś, kto brał udział w nagraniu "triodante" armii, nie mógł pozostać obojętny wobec tak karkołomnej ekwilibrystyki słownej.

na koniec zostawiłem refren, bo mi pięknie koresponduje z puentą, którą zaserwowała moja żona, gdy już opanowała sytuację na drodze. a refrenik, mocno chwytliwy, idzie tak:

"Wierzę mocnej niż wy
lecz w przeciwnym kierunku i...
pluję dalej niż wy,
przynajmniej w piekle nie będę,
Wierze mocnej niż wy
lecz w przeciwnym kierunku i...
pluję dalej niż wy
przynajmniej w piekle nie będę sam,
w piekle nie będę sam.
w piekle nie będę sam.
w piekle nie będę sam."

oj, nie będziesz, panie autorze macieju, sam w piekle. spotkasz tam na pewno gosię andrzejewicz i ich troje. spotkasz comę i totentanz. dane ci będzie bulgotać w garze smoły z małą chinką czikuczikulinką kają paschalską i z anią jurksztowicz. lista jest długa i przerażająca, ale przynajmniej nie będziesz sam. to pewne, jak statki na niebie.

nie każdy ma w pracy tak, że rano patrzy sobie na modelki, a wieczorem janusz gajos czyta mu wiersze jacka cygana, co nie? ja tak mam i powinienem się chyba cieszyć. gdybym napierdalał młotkiem w fabryce raczej nie chciałoby mi się chadzać na imprezy typu wieczorek poetycki. nie oszukujmy się, gdybym był prezesem świata, też pewnie na takie wieczorki nie miałbym najmniejszej ochoty. cóż więc z tego, że przymusowo - ukulturalniam się zawodowo!

a modelki takie to na przykład nakarmić człowieka potrafią. bo oto zamówiony miały lanczyk, ale jak tu jeść, gdy waży się dwadzieścia kilo i po spałaszowaniu listka sałaty biegnie się do kibla, by zainstalować sobie dłoń po łokieć w gardzieli? no raczej się nie da, więc wtedy przychodzę ja i nakładam sobie te wszystkie mikro porcyjki na talerz i wpieprzam nie przejmując się linią. dyndanie, niczym orangutan,  ze scenicznych rusztowań,  plus noszenie kanap/krzeseł/stołów/podestów/konstrukcji/sprzętu zapewnia mi sylwetkę greckiego boga. ok, bożka. no dobra, ćwierć-herosa.

zmierzam do tego jedynie, że jak się mocno skupię, to jestem w stanie dostrzec plusy mojej średnio fajnej roboty. karmi ducha darmowo i równie darmowo dba o ciało nie tucząc, a budując muskuły i fizyczną tężyznę. kto tak ma??? no kto?!?!?

w dwa tygodnie przepracowałem miesiąc. czuję się świetnie. tak, jakby mnie ktoś pożarł i wysrał. jak pudzian po pięćdziesięcio kilometrowym spacerze farmera. od dźwigania mam ręce jak orangutan, mam przepalone obwody od kombinowania jaką przejściówkę zaaplikować tej przejściówce, która wchodzi do przejściówki za przejściówką. bo nie można kupić kompletu potrzebnych kabli. ale mam też na koncie sukcesy. otóż nagrałem z powodzeniem konferencję jakichś studenciaków (sygnał szedł właśnie przez mile morskie przejściówek), wykonałem kilka realizacji dźwięku, które - oceniając po używanym przeze mnie do tego celu sprzęcie - wyszły cudownie.

nie byłbym jednak sobą, gdybym skupił się na pozytywach. konferencja studencka. sraczka dwudniowa, wszyscy organizatorzy biegają jak owady, nie wiedzą co się dzieje, a przecież pełen profesjonalizm, zagraniczni goście, sraty pierdaty. sześćdziesięcioro wolontariuszy do wysługiwania się, a te cioty panikują. zero szacunku z mojej strony.
koniec pierwszego dnia. zazwyczaj w takich momentach organizator mówi: "a tera zapraszamy do baru, czem chata bogata, jedzta, a głównie to pijta i jutro widzimy się około południa". ale to przecież studenci-aktywiści, więc komunikat brzmiał: "a teraz zapraszamy państwa na pokaz eksperymentów fizycznych, gdzie zobaczycie cuda, cudeńka". oniemiałem, bo zamiast czystego alkoholu te patałachy kupiły sześćdziesięcio litrową beczkę ciekłego azotu, żeby pokazywać sztuczki z zamrażaniem kwiatków, pompowaniem balonów i strzelaniem z nich. jeden koleś nawet zjadł z tym azotem kanapkę. drugiego dnia już go nie widziałem. pewnie poparzył sobie interior ryja i pił w domu zupę przez słomkę.
i niby takie mądre te studenty panie, z tymi azotami, z tymi wybuchami i palnikami, a plakaty przykleiły taśmą malarską.

oglądałem też, przecierając oczy ze zdumienia, "galę" poświęconą wytłaczarkom do napisów. goście mieli zapewnione drinki i jedzenie za friko, a na koniec pokaz pascala brodnickiego, który im ugotował trzydaniową kolację. ludzi przyszło jakieś piętnaście sztuk, bo pogoda na zewnątrz zabraniała siedzieć w zimnych katakumbach. nawiasem mówiąc, pascal brodnicki, to ze sław, z którymi dane mi było obcować zawodowo, zdecydowanie najprzyjemniejszy koleś. fajkę zapali, bimbru się napije, pokurwi na organizatorów imprez, da podpisany fartuch dziewczynie i tak dalej. do rany przyłóż.
tak czy inaczej wytłaczarki do napisów miały zmienić tego wieczora nasz kraj, pani prowadząca, wycięta żywcem z tajnego zebrania amwaya, dwoiła się i troiła w byciu nienaturalną śliską flądrą, ale nic to nie dało. najbardziej zainteresowanymi osobami na sali okazaliśmy się być ja i mój kolega. po części oficjalnej dorwaliśmy się do tych drukarek i wytłaczarek i nadrukowaliśmy sobie tonę nalepek z wulgarnymi rymowankami, które rozklejaliśmy potem przez trzy dni w mało odpowiednich do tego miejscach.

straciwszy ostatecznie wiarę w człowieka wracałem po tych dwóch tygodniach do domu zatłoczonym, palącym się niemal z gorąca autobusem. ludzie odsuwali się ode mnie, bo byłem dość umorusany, miałem minę, jakbym zabijał na śniadanie a gwałcił na podwieczorek. krótko mówiąc prezentowałem się dość mizernie. na moim podwórku czekała na mnie jednak spora niespodzianka. otóż w dwudziestym pierwszym wieku, erze cyfryzacji i tycia przed monitorem komputera dzieciaki z mojego bloku bawiły się w wojnę. w wojnę analogową normalnie! no, może nie do końca, bo celowniki do karabinów robiły sobie z komórek z odpalonym aparatem, ale zawsze!

podbudowany pierwszy raz w życiu konfliktem zbrojnym osunąłem się w odpoczynek i tak trwam.

byłem ci ja na rozdaniu fryderyków. gwiazdy chodzą po czerwonym dywanie, który tak naprawdę jest wykładziną remontową po 5,99 za metr. "dziennikarze" robią wywiady ze sobą nawzajem, bo faktycznie bardziej z mordy kojarzę mongoła od szymona majewskiego niż dziewczyny z dagadany. ale to tylko dlatego, że w telewizji nie puszcza się nie tyle ambitnej, co żadnej muzyki.

martini wystawiło swoje stoisko z darmowymi kropelkami cudownego nektaru, więc tłuszcza napiera z całych sił. wszyscy odpierdoleni na tip top, wszyscy właśnie wysiedli z zajebistych bryk i pędzą po darmowe 13ml martini rosso, no ja jebię, doprawdy! błyski fleszy oślepiają, krzyczący paparazzi ogłuszają: "moniiikaaa popatrz w leeeewoooooooo!!!! a tera w prawoooooo!". gwiazdy posłusznie kręcą głowami dookoła, kucają, robią pompki, stają na rękach pod ścianką reklamową nie wiedząc, że to nie jest solidny beton, tylko aluminiowa konstrukcja, która obliczona jest na stanie przez piętnaście minut, a potem wali się w gruzy. skoksowany prezenter nieznanej mi stacji strasznie się zestresował, bo ma jakieś dwadzieścia lat, odpicował się w garniak i kapelusik, ale dostał też serii tików nerwowych okolic twarzy. strzelił w minutę więcej zdjęć oczkami niż wszyscy paparazzi, którzy oszczędzają film, bo może maleńczuk się najebie i będzie walczył z żulami ze szmulek na gołe klaty. nic z tego.

podano żarełko, wszyscy cmokają, oblizują wargi z lubością, bo nie wiedzą. nie wiedzą, że jedzonko to pyszne przygotował niejaki rysio, kucharz o aparycji mocno podejrzanej, z licznymi brakami w uzębieniu, który to rysio lubi sobie oblizywać paluszki przy układaniu jedzenia na talerzach. lubi przewracać tymi paluszkami jedzonko na patelni, i znowu oblizać. i tak w kółko. jesz i wiesz, że tak naprawdę całowałeś się z uroczym rysiem. bon appetit polski przemyśle muzyczny!

ta impreza to kara za takie kwiaty, jak fryderyk dla męskiego grania w kategorii muzyki alternatywnej. za kurioza typu fryderyk w kategorii piosenka roku dla acid drinkers za spierdolenie ponadczasowego hitu b-52's.

i tak to w polsce jest. piosenką roku 2010 zostaje kawałek sprzed dwudziestu dwóch lat. kurtyna.

osiem dni, a opowieści na długie zimowe wieczory przez wiele lat. najpierw wspominany już koncert electric wizard.

podróż cudowna, podróż niezwykła. tlk i bilet podróżnika kontra podróż z kibicami jagiellonii, podróż szaleńcza, podróż praktycznie w ogóle nie opóźniona, bo co to jest te pół godzinki? to przecież zaledwie dwadzieścia dziewięć i pół minuty więcej niż średnie roczne opóźnienie pociągu japońskiego. tyle co nic. w drodze na koncert przygód brak. jechaliśmy w wesołym przedziale ze starszymi państwem sztuk cztery, z czego jeden dziadoszek po ruszeniu pociągu odszpuntował piweczko i tak leciał do samego wrocławia. my, niczem pensjonarki, nieśmiało sączyliśmy drinki od jacusia daniela.
nie ma co opowiadać koncertu. kto lubi klimaty a nie był - ma czego żałować. i tyle. ok, muszę napisać, że była masakraaaaaa! a scena w firleju to jakieś kuriozum, wydaje się być usytuowana niżej niż miejsce dla publiczności. kto miał mniej niż trzy metry wzrostu mógł niczego nie zobaczyć. na szczęście mam trzy dwadzieścia i raz nawet widziałem pałeczkę perkusisty.
wrocław odebrałem tak se. nigdy wcześniej stopa ma nie dotknęła wrocławskiej gleby, oglądałem to miasto zza szyby samochodu ze dwa razy może. teraz coś tam pochodziłem od dworca wkoło starego miasta. bez przesady, bo nie było ani czasu, ani siły. zapewne z odpowiednim przewodnikiem skapnęłoby mi z tego szlajania się więcej. jedno jednak trzeba podkreślić - barówy prezentują poziom światowy. dobijaliśmy się w "niebie" i było zawodowo. nie wiem, czy codziennie ludki tam tańcują na barze w rytmy sympatyczne typu iggy pop und pokrewne, ale wtedy tańcowały, piwsko się lało, strumień jego łączył się z kaskadami potu spływającego po ścianach, a wszystek był zadowolony i na mordzie uśmiechnięty. tak, jak na normalnym świecie to bywa.

potem drałowanie na stacyjkę w stanie dość umiętym. odnaleźliśmy peron i biegniemy do wagonu, gdy wtem drogę zastępują mi policmajstrzy sztuk dwie. wychudzone, blade na ryjku, oczka podkrążone, przekrwione - dobra wróżba to nie była. zaczęło się udowadnianie, kto jest szefuńkiem, a kto śmieciuńkiem, który dopuścił się zbrodni palenia tytoniu w miejscu niedozwolonym. gdy grzecznie spytałem, czy panowie jaja sobie robią, jeden z panów powiedział beznamiętnie, że czuje ode mnie woń alkoholu i mógłby mnie z dziką rozkoszą zaprosić na małe tete a tete na dołeczek, gdzie opowiedzielibyśmy sobie o sobie. grzecznie podziękowałem, gdyż pan był niemiły, dodatkowo nie wyglądał na fana electric wizard, więc to, co o sobie mógłby mi opowiedzieć raczej by mnie nie zainteresowało. wysłuchałem kilku mądrości, szkoda że nie miałem notesu, mądre rzeczy tak szybko ulatują w stratosferę, a potem pozwolono mi łaskawie oddalić się do wagonu. gdy ruszaliśmy z peronu, jeden z towarzyszy podróży, ku ogólnej panice, zaczął lżyć policmajstrów przez okno nie przebierając w słowach i gestach. spociliśmy się ostatni raz tej nocy, po czym zapadliśmy w sen twardy jako diament najprawdziwszy.
warszawa powitała nas bez entuzjazmu - deszczem i solą w oczy. nastąpiło właśnie spektakularne załamanie pogody, które zwiastowało cudowną majówkę w mym rodzinnym podlaskim miasteczku.

tam, z przyszłą wtedy jeszcze żoną, spędziliśmy dni kilka kisząc się w domu, bo pizgawica i deszcze mówiły wprost, że nasze wiosenne łaszki nie mają z nimi żadnych szans. paśliśmy się w domu mym rodzinnym, jak tuczne gąski, trzy razy dziennie, bardzo metodycznie, skrupulatnie przestrzegając pór wydawania posiłków. grubsi ruszyliśmy do lublina by dopinać swą malutką cywilną ceremonię połączoną z obiadem dla najbliższych. zdechłbym z wycieńczenia, gdybyśmy mieli huczne weselisko, to pewne. tu niby nic takiego, a jebitwa była przeokrutna.

nadszedł dzień próby, aura potraktowała nas po królewsku - tak jak u williama i kate przestało lać, wyszło słońce i ociepliło się na tyle, że można było bez żenady pocinać w samym garniaku nie szczękając szkliwem. ceremoniał krótki acz treściwy. w dziewięciu minutach zawarto esencję wszystkich kościelnych kazań. szanujta się, kochajta, wspierajta i jakoś to przetrzymata do emerytury. wszystko na bardzo serio i z powagą, więc uroczyście. potem do podpisu, fingle na paluszki i o. zostałem mężem. nawet krakowiaki z "misia" nie wyleciały, tymbardziej żadnych fanfar ni czegokolwiek. przyjąłem to na klatę, jak gladiator. żona powtarzając za panem kierownikiem urzędu zapomniała, jak się nazywam, a ja bez potknięcia, bez błędu, bez pudła. i bez zająknięcia! no...

potem obiad dla rodziny. bardzo sympatycznie, jedzenie bardzo dobre, wszystko tanio i w przemiłych okolicznościach przyrody, czyli w dawnej siedzibie komendanta obozu na majdanku. lepiej bym tego nie wymyślił! jedzenia została cała furmanka, więc załadowaliśmy, zaprzęgliśmy siwka i jedzonko na party młodzieżowe przytargaliśmy.

party młodzieżowe jeńców już nie brało. alkohole, papierosy, zimne soki i erosy. dawno nie widziani znajomi, śledzie, browar do oporu - ładnie się bawiliśmy. o trzeciej dotarliśmy do domu, nasłałem policję na sąsiada, który puszczał całą noc vivaldiego na cały regulator, a następnie prąd został mi odłączony i więcej grzechów nie pamiętam. obudziłem się w małżeństwie i tak trwam do dziś!

już jutro, z samego rana ruszam nach breslau, by uczestniczyć w czarnych mszach, piciu krwi, deflorowaniu dziewic przywiazanych do marmurowych ołtarzy, a jak będę miał humor to być może przywołam jakiegoś demona. tak by to widział proboszcz mej rodzimej parafii. w tajemnicy mogę wam jednak powiedzieć, że tak naprawdę jadę wielbić tuzów gatunku zwanego stoner-doom, czyli electric wizard.

jako że za tydzień zmieniam stan skupienia, wyjazd ten poczytuję sobie jako łabędzi śpiew kawalerskiego życia. koledzy zapowiedzieli, że zrobią mi "dobę kawalerską". cóż z tego, że będzie się działa głównie w najbardziej znienawidzonym przeze mnie środku lokomocji (czyt. pociągu). jutro będziemy lżyć butnych konduktorów, opryskliwych sokistów, baby kładące śmierdzące stopy na siedzenia, żołnierzy wracających z przepustki, rodziny z dziećmi puszczającymi disco polo z jamnika, baby z psami na kolanach, siostry zakonne z metrem cegieł w torbie i tak dalej, i tak dalej. krótko mówiąc nie ma bata na mariolę, żeby mi ktoś/coś tę podróż popsuło. idę więc się pakować, robić kanapki i napełniać termos bigosem. adieu.

nie wierzyłem, póki sam nie sprawdziłem. jest, jak mówi tytuł notki. to wszystko prawda! naprawdę! kupiłem garnitur w piątek. dzisiaj poszedłem dokupić buty. wew garniaku rzeczonym...

wchodzę do sklepu. cichnie muzyka. ludzie zaczynają zwalniać wbrew własnej woli. ekspedientki mierzą mnie wzrokiem. podchodzę do kontuaru i rzucam niedbale, że byłem tu przed tygodniem i wybrałem sobie obuwie, ale z powodu zmiany wystawy nie jestem teraz w stanie przypomnieć sobie o jaki model chodzi i czy mogłaby mi pani pomóc znaleźć moje wymarzone kamasze silwuple? pani ekspedientka kiwa ochoczo głową, choć nawet jednego znaku szczególnego nie zdążyłem podać. pani mówi, że nieważne, że zaraz znajdzie, za chwilunię. ja w międzyczasie przypominam sobie znak szczególny, początek numeru modelu, a potem nawet znajduję sam model. pani wychodzi z zaplecza, gotowa przepraszać mnie na kolanach, a ja mówię, że sobie przypomniałem i że takie o poproszę zapakować. pani rozpływa się w komplementowaniu mej wspaniałej pamięci i perfekcyjnego gustu. suit kurwa up.

potem w sklepie spożywczym czuję się, jak olivier janiak na zakupach. ludzie patrzą, jakie bułki pakuję. z rozdziawioną gębą jakaś paniuńcia lampi się, jak ładuję parówki do koszyka. dysonans "zajebisty garnitur - parówki" zdaje się być nie do przetrawienia. zmierzam do kasy. pani od promocji martini podnosi się z kucków i staje na baczność, gdy ją mijam, a także mówi do mnie "dzień dobry" z przejęciem. odpowiadam łaskawie i płacę za moje dysonansonośne zakupy.

na koniec w aptece kobieta w ciąży ustępuje mi miejsca w kolejce i pyta, czy nie wpadłbym co jakiś czas poudawać tatusia, wojenny inwalida przypina mi do klapy swój najcenniejszy order, a w radiu prezydent przerywa program, by serdecznie mi pogratulować zajebistości.

ja rozumiem, suit up i tak dalej, ale... no ja pierdolę! nie podejrzewałem, że to aż tak działa.

wielu rodzajami artystów gardzę. dobrymi muzykami - bo często są chujowymi ludźmi. na szczęście chodzi mi tylko o ich twórczosć - przyjaźnić mogę się z tymi gorszymi w rzemiośle. śmieszą mnie nawiedzeni pisarze/poeci, wypełnieni lekkim gazem aktorzy, oraz aktorzy całkiem puści w środku. ostatnio do grupy dołączyli fotograficy małego formatu. ale się niefortunnie napisało, co nie?

siedzę na dupie w określonym miejscu tylko po to, by patrzeć, jak artyści-fotograficy będą wieszać swoje cudne dzieła. spać mi się chce, bo jestem na nogach od szóstej, po niespełna czterogodzinnym śnie (taka praca, nic nie mówię przecież...). najpierw miałem trzy rundy z paniami, które próbowały wtykać kabel vga do góry nogami, bo "jaka to różnica???", a potem dziwiły się, że "to się nie chce wyświetlać". lepszy od tego jest tylko klasyk ze szkolenia komputerowego dla sekretarek analogowych:
- proszę pana, bo mi się nie wyświetla...
- a w co pani weszła?
- w enter!

a potem przyszli panowie artystowie. sztuk cztery. dość młodzi, fizycznie całkowicie sprawni. pomyślałem, że pewnie będą na dwóch salach wieszać tysiąc pięćset obrazków. a tu się okazuje, że nie, bo tylko na jednej sali i tylko pięćdziesiąt. zaraz, zaraz. to po kiego wała was tu tylu panowie? po czterech godzinach mordęgi z tymi mułami wyjaśniło się dlaczego. otóż jeden pan artysta-fotografik-małoformatowy przez te cztery godziny zajmował się wieszaniem swoich sześciu epokowych arcydzieł. każde z nich miało jakieś osiem na cztery centymetry i, by cokolwiek na nich dostrzec, musiałbym podejść na odległość własnego nosa. tak blisko ze sztuką nie jestem. zwłaszcza taką odmiany szaro-buro-brązowej. koleś stawał pod różnymi kątami, w różnych odległościach, cmokał z dezaprobatą dla własnej niemożności znalezienia złotego środka. muskał te ramki, pieścił je niemal, stękał z nadludzkiego wysiłku, pocił się i łkał cichutko, gdy jeden z drugim obrazki nie chciały prosto wisieć. dorosły chłop, a tak się z tym cackał, jakby spodziewał się sprzedać choć pół jednego zdjęcia za tryliard kosmodolców. prawda jest taka, że w ciągu trwania wystawy będziemy te jego mikre foteczki dwadzieścia razy zdejmować i wieszać z powrotem i to wcale nie koniecznie na miejsce. krótko mówiąc bezsensowna robota. tym bardziej męczyłem się, patrząc na tego pajaca.

drugi pan z kolei był od "kwestii kompozycyjnych", że tak to ujmę. są na świecie wariaty, co to potrafią smak wina opisać takimi słowami, że w pale się nie mieści, a nasz pan artysta tak właśnie opisywał wystawę. gdy przy wejściu powiesił zdjęcie w tonacji jasno-szaroburej oświadczył, że dzięki temu cała wystawa się uspokaja, "czujecie to?". ja czułem narastające wkurwienie połączone z mrowieniem prawicy, która rwała się by szanownemu panu artyście przypierdolić w ryja. następnie pan zawiesił w miejsce jasno-szaroburego maziaja maziaj ciemno-szarobury i oznajmił wszem i wobec: "nie, nie, nie. to zdecydowanie zbyt brutalny początek, zbyt dynamiczny i przytłaczający". zemdliło mnie i chciałem kręcić syreną wzywającą wszystkich na całym świecie do walki z fotografikami.

dwaj pozostali panowie ograniczyli się do wieszania prac. mimo, że na wstępie orzekli, że się "nie obcyndalają", to tempo mieli mocno żółwie. patrzyłem na to wszystko z dezaprobatą i liczyłem w pamięci ile pieniędzy przeszło mi koło nosa tylko dlatego, że pracuję wydajniej od tych patałachów.

gdy już ostatnia krew mnie zalała i wyrwałem sobie z głowy wszystkie włosy, artyści powiedzieli, że oto przyszedł koniec ich pracy wystawienniczej. rozejrzałem się dokoła. wzruszyłem ramionami. nic nie było prosto, nic nie było na tej samej wysokości, zewsząd sterczały luźne linki. naraz stwierdziłem w duchu przerażony, że też jestem artystą. artystą od wieszania prac.

pora zrzucać pancerze. rozplątywać się z szalików, wzuwać trampeczki, zrzucać czapeczki. pora w miacho ruszać pogwizdując słodko.

wietrzą nam tramwaje, wietrzą autobusy. czuć tę panią wszędzie, gdzie się tylko ruszyć. nadmiar pracy - nie wkurwia. brak pracy - mniej wkurwia. "mija moda na psychozę - wraca równowaga" za rzeszowskimi klasykami dosłownie. widać coś na podobieństwo światła w czymś na podobieństwo tunelu.

rok ziemski tak chytrze zaplanowany jest, żeby ostatkiem sił docierać z zimy do wiosny. czniam wszystkich cziterów, którzy fundują sobie miesięczne urlopy w ciepłych krajach w środku polskiego zimowego koszmaru. nie zasłużyli bowiem na miejsce w wiosennym królestwie i pokarani będą deszczem na urlopie letnim. skarceni będą poparzeniami słonecznymi mimo burz, sztormów i gradobicia. zapłacą krocie za wczasy w juracie, nie znajdą miejsca na swój ręczniczek pośród innych plażowiczów, a po powrocie do pracy trafią na największe upały i awarię klimatyzatorów. amen. chcieliście słoneczka to będziecie mieli.

a wszyscy inni niech beztrosko cieszą się z wiosenki. niech wdychają resztki miazmatów przez psie kupy wydychanych. niech nie zważają na lotne piaski chodnikowe, pozostałe po antypoślizgowych zmaganiach zimowych. niech okiem trzecim wpatrują się w mające wybuchnąć lada chwila pąki liści, kluczy ptactwa niech wyglądają, uchem czwartym niech jego śpiew chłoną bez wyrzutów sumienia.

tymczasem trampeczki wzute, kurteczka wiosenna gotowa. ruszam do roboty ze śpiewem na ustach, jako rasowy proletariusz!

nie wiem jakie kryteria przyświecają gazecie.pl przy wrzucaniu konkretnych blogów na swoją stronę główną, ale wczoraj mi się to przydarzyło. oczywiście zauważyłem to dopiero, gdy moja sława już zgniła, zmarniała i przeminęła. w sumie, jeśli sięgnąć pamięcią w zamierzchłe czasy, to nie pierwszy raz byłem przez gazetę namaszczony. jakoś zaraz po rozpoczęciu tego zeszyciku, gdy blox się dopiero zaczynał też wyciągnięto mnie na stronę główną. byłem nawet 42. w wyścigu "mam najpopularniejszego bloga na portalu i nie bardzo wiem co ma z tego wynikać". że co? zamieszczę reklamy prostamolu uno, albo zupek knorra, wy będzieta klikać, a ja będę leżał w pokoju i drzemał w takt brzęku monet zasilających moje konto? jakoś tego nie widzę. może dlatego, że nigdy nie kliknąłem w żadną reklamę. ale to ja, ludzie mówią, że jestem dziwny.

wracając na ziemię, nawet w fizycznej pracy nie uciekniesz przed biurowymi intrygami, o nie. o tyle gorzej jest teraz, że jako proletariat uciśniony w ewntualnych sporach prawa głosu nikt mi nie udzieli. będąc jaśnie panem kierownikiem sam mogłem kreować burze w szklance wody, kierując się zasadą divide et impera. teraz, niczem pionem po szachownicy, chcą mną szurać ubłoceni gównem szlachetkowie. my, proletarjat, nie dajemy się i stoimy twardo, niczem monolit między władzą a biedą. zobaczymy do kiedy. atmosfera jest gęsta i lepka, zakres obowiązków niejasny i zadymiony, pensja licha a przyszłość żadna. myślę więc sobie: "co mi tu będziecie wszystkie pierdolić?" i już mam walić ręką w stół, ale...

wypłynęliśmy z moją duszką na nieznane wody poszukiwania mieszkania/legalizacji konkubinatu/brania kredytu, więc bez nerwowych ruchów, powoly i może, ale tylko może, nie skończę w domu wariatów. krew zalewa mnie średnio raz na godzinę. chcę krzyczeć, chcę ryczeć, chcę mordować - parafrazując częstochowskiego klasyka.

tak więc proszę trzymać kciuki za moje i konkubiny zdrowie psychiczne, za kredyty, małżeństwa i rynek nieruchomości. bueee.